hoe het ons vergaat

Inmiddels hebben we internet toegang in ons appartement. Dat is toch wel erg makkelijk, vooral om 's avonds nog even wat uit te zoeken, te betalen etc. En voor Skype natuurlijk; door de 6 uur tijdsverschil moeten we het thuisfront overdag benaderen, en dat was best lastig om met twee kinderen naar het hoofdgebouw te moeten, waarbij 1 de gewoonte ontwikkelde om zich te vervelen en 1 het steevast op een huilen zette...
De auto is ook gearriveerd, het papierwerk bleek in orde en we hebben vorige week dinsdag om half 10 's avonds het heuglijke weerzien beleefd. Om er tot mijn schrik 's nachts in half-slaap achter te komen dat we niets meer gehoord hadden van de autoverzekering die we in NL aangevraagd hadden. Dat werd dus niet rijden de volgende dag, maar bellen met het desberteffende bedrijf en uiteindelijk hebben we ons maar bij een Amerikaanse maatschappij aangemeld.
Sindsdien is onze actieradius aanzienlijk vergroot; we hoeven ons niet meer te beperken tot ons buurtsupertje-op-loopafstand (grootte van een flinke AH), maar kunnen nu naar een super die een uitgekiende naam heeft: "shoppers". Daar tref je inderdaad taferelen aan van kilometers ontbijtgranen, 15 diepvriesdeuren aan schepijs (voorverpakt, soja, low-carb en dieetijs niet meegerekend) etc.
Licht intimiderend en noodzakelijk om met een lijstje te winkelen, anders weet in het eerste pad al niet meer waar je nou eigenlijk voor kwam.
Simon vind het allemaal heel normaal en kiest uiterst geconcentreerd uit de overvloed welk toetje hij wil en vraagt of we nog wel "fruitpunch" in huis hebben (ja, schat, 3 liter heb je niet in 1 dag weggedronken).
We nemen ook af en toe een kijkje in een shopping-mall, en laatst streken we voor de lunch neer bij een mexicaan. Na een lekkere salade voor mij en een taco voor Simon liet hij per ongeluk zijn 2 autootjes tussen de muur en de vaste bank vallen... (hij mag zijn haasje (= favoriete slaapknuffel) niet mee, dus gaan "cars" en "fire" overal mee naar toe). Er lag een extra vork op tafel, dus op mijn buik op de bank liggend, begon ik met dit gereedschap in de donkere ruimte te wroeten. Als eerste schoot er een houten plankje uit, dus ik dacht: waar houten plankjes uikunnen, kunnen ook autootjes uit. Dus prikte en porde ik wat fanatieker en na enige pogingen schoot "cars" tevoorschijn: gelukkig, want favoriet. Cars schoot tegen het houten plankje aan, wat daardoor omviel en een muizenval bleek te zijn IIIIEEEKKK
Gelukkig zat er geen half verteerd levenloos wezen in, maar ik prikte toch wat omzichtiger naar "fire", je weet maar nooit wat je aan je vork prikt...
Uiteindelijk is ook "fire" heelhuids uit de spleet gekomen en zijn we goed en grondig onze handen gaan wassen. Het gaf wel te denken; moet je als klant blij zijn dat er maatregelen worden genomen tegen ongedierte, of is het een heel veeg teken? In elk geval leek de salade zich een paar keer te roeren in mijn maag...

Vanaf morgen verblijven Gert en Aukje 5 dagen bij ons. We hebben ze zondag al even gezien op hun rondreis; ze hadden het erg leuk en goed, maar waren wel vermoeid van alle indrukken.
Het is hier trouwens sinds vandaag wat koeler, ongeveer 15 graden (nog steeds geweldig voor oktober, maar even wennen na de 25 graden van de afgelopen weken). Goed museumweer: morgen gaan de boys en ik naar het Museum of Natural History; die met die dinoskeletten inderdaad en Karel komt daar om 3 uur naar toe. Dan ontmoeten we zijn baas en vrouw nogmaals (ook zondag bij ons op bezoek geweest). genoeg in de planning voor de komende dagen, dus!